Kindercrèche bemoedert ook de ouders
Veerle Beel
LEUVEN - Een kinderopvang die ook de ouders opvangt? Het klinkt gek, maar dat is precies wat DeWurpskes in Leuven doen. Ze krijgen er de Prinses Mathildeprijs voor. Er is slechts plaats voor tien kinderen. Twee begeleidsters geven hen zorg, aandacht en af en toe een warme knuffel. ‘We proberen een hechte band op te bouwen met de kinderen', zegt Elsy Floré, die als tijdelijke kracht in De Wurpskes werkt. ‘Dat kan alleen als je emotioneel beschikbaar bent. Zoals elk kind bij een ouder af en toe aandacht komt “tanken”, zo doen deze kinderen dat hier ook bij ons. Maar dan veel vaker.' Zoals familie Op het eerste gezicht wijkt de opvang niet af van om het even welke andere crèche. Er is een hoop speelgoed, en er hangen leuke kinderknutselwerkjes uit.Toch is er een groot verschil, zegt Nadia Weiss (26). Haar zoon Ruben (7) en dochter Imani (2,5) kwamen hier voor ze naar school konden. ‘Je zet je kinderen hier niet zomaar af. Je krijgt een tasje koffie en je kunt even praten als je het moeilijk hebt. Het is hier meer zoals een familie. En ik heb ontzettend veel bijgeleerd.' ‘Nadia is hier opengebloeid', zegt Karen Daniëls, de coördinatrice van De Wurpskes. ‘Dat heeft tijd gekost. Ja, toch hé, Nadia, wel een jaar of zo?' De jonge moeder knikt: ‘Ik wantrouwde alles en iedereen. Ik dacht: waarom zijn ze hier zo vriendelijk? Wat schuilt dáár nu weer achter? Ik trok een muur op rond mezelf, die zij beetje bij beetje gesloopt hebben.' Ze geeft toe dat ze in het begin vaak boos was op Karen. ‘Omdat zij me erop wees dat ik meer affectie moest betonen als ik afscheid nam van Ruben. Raar, maar hij voelde precies niet echt als mijn kind aan. Ik wist ook niet wat het is om een goede mama te zijn. Dat had ik thuis niet geleerd.' Kwetsbare ouders die in armoede opgroeien, of die geen goede thuis hebben gehad, krijgen bij De Wurpskes volop aandacht. ‘Want hoe kunnen zij hun kinderen bemoederen als ze zelf nooit bemoederd zijn?', vraagt Karen Daniels.
Nadia is vol lof over Karen, die ze ‘als een moeder' ziet. ‘Ze kwam zelfs thuis helpen als een van de kinderen niet wilde eten of slapen. In andere crèches doen ze dat niet.' Er is een groot verschil tussen weten hoe je een kind naar bed brengt, en het ook zo doen, zegt Daniëls. ‘Zoals je kunt weten dat roken slecht is, en het toch niet kunt laten. Daarom gunnen wij deze ouders de tijd, en proberen we een band op te bouwen. Het is veel meer dan een opvoedingscursus. Het is een langzaam en intens proces.' Schaapkoffer
Nadia's kinderen komen nu niet meer naar De Wurpskes, maar Nadia zelf komt af en toe nog eens langs. ‘In het begin miste ik het enorm. Nu kom ik minder vaak.'Logisch, vindt Daniëls: ‘Vanuit de gehechtheid die we hier opgebouwd hebben, staat ze nu sterker om haar eigen weg te gaan. Ze kan op ons terugvallen als het nodig is, maar ze vertrouwt nu ook andere mensen.' 's Avonds voor ze haar kinderen naar bed brengt, haalt Nadia de ‘schaapkoffer' boven die ze van De Wurpskes heeft gekregen. Er zitten allerlei knuffels in, en bij elke knuffel hoort een verhaal. ‘Imani kent die koffer van hier in de crèche, dus hoef ik het verhaal niet eens te vertellen. Zij vertelt het aan mij', lacht Nadia. ‘Vroeger was ik meer bezig met poetsen en afwassen. Ik vond het heel vermoeiend om de kinderen naar bed te brengen. Ze waren onrustig en daar werd ik zo moe van. Nu spenderen we een halfuurtje aan die vertelkoffer, en daarna gaan ze slapen.' Als roosjes? ‘Nee, niet echt. Imani slaapt nog niet door. Maar het gaat wel al veel vlotter.' De Wurpskes werden gisteren uitgeroepen tot laureaat van de jaarlijkse Prinses Mathildeprijs. Ze dienden hun project in onder de noemer ‘Vasthouden, loslaten en lang kijken', een zin die ze ontleenden aan de dichter Herman De Coninck.
bron : www.standaard.be